Najważniejsze wnioski z rozmowy
- Gorseciarstwo to zawód oparty na praktyce, doświadczeniu i wiedzy przekazywanej przez mistrzów, a nie wyłącznie na gotowych wykrojach.
- Dawna bielizna była trwalsza, szyta z innych materiałów i projektowana z myślą o wieloletnim użytkowaniu.
- Współczesna bielizna daje większy wybór modeli, kolorów i rozmiarów, ale często ustępuje dawnym wyrobom pod względem trwałości.
- Noszenie mocno ściskających gorsetów nie powinno być traktowane jako codzienna praktyka prozdrowotna.
- Naprawa i przerabianie bielizny mają sens, ale tylko w granicach rozsądku i przy zachowaniu funkcjonalności produktu.
- Dostosowywanie bielizny po mastektomii może mieć ogromne znaczenie nie tylko praktyczne, ale też psychiczne i emocjonalne.
O czym jest rozmowa
Rozmowa dotyczy gorseciarstwa rozumianego szerzej niż samo szycie gorsetów. Goście opowiadają o historii zawodu, dawnych technikach, materiałach i półproduktach, a także o tym, jak przez dekady zmieniały się potrzeby klientek i sposób projektowania bielizny.
Pojawia się również ważny wątek współczesny: przeróbki i naprawy bielizny, odpowiedzialne podejście do produktu oraz możliwość dostosowywania staników do potrzeb kobiet po leczeniu onkologicznym. W tekście naturalnie odsyłamy także do materiałów Bouduar związanych z historią i współczesnością gorseciarstwa, a także do poradnika o tym, jak prawidłowo zmierzyć rozmiar stanika.
Kluczowe pojęcia
- Gorseciarstwo – rzemiosło związane z projektowaniem, konstrukcją i szyciem bielizny oraz gorsetów.
- Fiszbiny – elementy usztywniające stosowane w biustonoszach i gorsetach, dawniej wykonywane inaczej niż dziś.
- Bardotka – model biustonosza o charakterystycznej linii miseczek, często kojarzony z odkrytym dekoltem.
- Wykrój – techniczna forma konstrukcyjna, od której zaczyna się szycie danego modelu bielizny.
- Mastektomia – zabieg chirurgiczny usunięcia piersi, po którym często konieczne jest indywidualne dopasowanie bielizny.
- Zero waste / naprawa – podejście zakładające wydłużanie życia produktu, o ile jego dalsze użytkowanie pozostaje sensowne i bezpieczne.
Spis tematów rozmowy
- [00:00:00] Wprowadzenie do podcastu i przedstawienie gości.
- [00:01:43] Jak Ewa Pusz i Łukasz Budzisz trafili do zawodu.
- [00:06:30] Jak poznali się rozmówcy i jak wyglądała współpraca między pracowniami.
- [00:08:40] Największe zmiany w gorseciarstwie: modele, rozmiary, materiały i dostępność surowców.
- [00:11:40] Dawna trwałość bielizny i pomysł wystawy historycznych modeli.
- [00:14:50] Pielęgniarskie spojrzenie Łukasza na projektowanie bielizny.
- [00:17:35] Czy gorsety są zdrowe i kiedy mają sens.
- [00:19:30] Jakie elementy tradycyjnego gorseciarstwa przetrwały do dziś.
- [00:22:05] Męska perspektywa w projektowaniu bielizny.
- [00:24:40] Reakcje klientek i profesjonalizm w pracy z bielizną.
- [00:25:50] Czy dziś można nauczyć się zawodu gorseciarki lub gorseciarza.
- [00:32:55] Naprawy, przeróbki bielizny i granice rozsądku.
- [00:34:40] Przerabianie bielizny po mastektomii i wsparcie dla kobiet.
- [00:38:00] Zakończenie rozmowy.
Eksperci podcastu / Rozmówcy
Martyna Sobiecka – prowadząca rozmowę, właścicielka marki Bouduar. W podcaście łączy perspektywę marki z praktycznymi pytaniami o konstrukcję, historię i funkcję bielizny.
Ewa Pusz – właścicielka pracowni Dawna Gorse Ciarnia w Gdańsku. Od lat związana z branżą, uczyła się od gorseciarek i wnosi do rozmowy wiedzę o dawnych technikach, materiałach i realiach zawodu.
Łukasz Budzisz – współzałożyciel Bouduar, główny projektant marki, znany także jako Pan Gorseciarz. Łączy doświadczenie projektowe z nauką pielęgniarstwa, dzięki czemu patrzy na bieliznę także przez pryzmat anatomii i komfortu.
Cytaty z rozmowy
Naprawdę można dużo mówić, bo ten zawód tak bardzo się zmienił na przestrzeni ponad trzydziestu lat.
Ewa Pusz
Jako gorseciarz dalej wolę pas z majtkami i biustonosz. Uważam, że to wygodniejsze, a organów nie można ściskać bez końca.
Łukasz Budzisz
To nie jest łatwy produkt do zrobienia. W staniku nie da się po prostu czegoś odpruć i zrobić nowego tak, jak w zwykłym krawiectwie.
Ewa Pusz
Fajnie jest coś naprawić, przerobić i odnowić, ale wszystko powinno się odbywać w granicach rozsądku.
Ewa Pusz
Jeżeli kobieta nosiła ładną bieliznę, a potem po chorobie musi założyć coś zupełnie nie w swoim stylu, to jest też duże obciążenie psychiczne.
Ewa Pusz
Najczęściej zadawane pytania
Czy gorseciarstwa można się dziś nauczyć tak jak dawniej?
Rozmówcy podkreślają, że dawny system nauki zawodu praktycznie zanikł. Były szkoły, cechy i mistrzowie, a dziś częściej spotyka się kursy lub szkolenia, które nie zawsze przygotowują do pełnego wykonywania zawodu.
Co najbardziej zmieniło się w szyciu bielizny?
Największe zmiany dotyczą rozmiarówki, liczby modeli, dostępności kolorów i materiałów, a także oczekiwań klientek wobec wygody i estetyki.
Czy dawna bielizna była lepsza?
Pod względem trwałości bardzo często tak. Dawne staniki i gorsety były szyte z innych materiałów, bardziej odporne i projektowane na wieloletnie użytkowanie.
Czy naprawa bielizny ma sens?
Tak, ale nie zawsze. Wymiana fiszbin, regulatorów, ramiączek czy drobne dopasowanie bywają uzasadnione, jednak ratowanie całkowicie zużytego stanika nie zawsze ma sens funkcjonalny ani estetyczny.
Czy gorset nadaje się do codziennego noszenia?
Łukasz Budzisz podchodzi do tego ostrożnie. Zwraca uwagę na fizjologię i uważa, że mocne ściskanie ciała nie powinno być traktowane jako neutralne dla zdrowia.
Dlaczego przeróbki bielizny po mastektomii są ważne?
Bo pomagają zachować nie tylko wygodę, ale też poczucie kobiecości i sprawczości. Dla wielu kobiet możliwość dostosowania ulubionej bielizny ma ogromne znaczenie emocjonalne.
Pełna transkrypcja rozmowy
Wprowadzenie do odcinka
[00:00:00] Martyna Sobiecka:
Witajcie w podcaście Bouduar Naked DNA. Ja jestem Martyna i dziś zapraszam was w podróż do świata Bouduar – miejsca, gdzie piękno, elegancja i pasja spotykają się z profesjonalizmem.
W tym podcaście rozmawiam z ekspertami, z którymi nasza marka współpracuje na co dzień. Dzielimy się wiedzą z obszarów dobrze znanych naszej firmie i bliskich naszej marce.
Jeśli interesuje cię świat pięknej bielizny i inspirujących rozmów, jesteś we właściwym miejscu. Obiecuję sporą dawkę wartościowych informacji.
Jeśli jeszcze nie subskrybujesz kanału, serdecznie cię do tego zapraszam. Będzie mi też bardzo miło, jeśli podzielisz się swoją opinią.
Dziś mam przyjemność gościć dwoje wyjątkowych specjalistów: Łukasza Budzisza, pielęgniarza i gorseciarza, oraz Ewę Pusz, gorseciarkę z ogromnym doświadczeniem.
Porozmawiamy o gorseciarstwie z dwóch perspektyw i spróbujemy zajrzeć zarówno do historii zawodu, jak i do jego współczesności.
[00:01:43] Martyna Sobiecka:
Zapraszam do rozmowy. Cześć, Ewo. Cześć, Łukasz.
Ewa Pusz:
Cześć.
Łukasz Budzisz:
Cześć.
Martyna Sobiecka:
Miło mi, że dziś dołączyliście do mnie. Będziemy rozmawiać na temat, który jest nam wszystkim bardzo bliski, bo gorseciarstwo poniekąd nas połączyło.
Na początek chciałabym dowiedzieć się trochę o waszej historii. Znam was oboje i wiem sporo o waszych drogach zawodowych, ale ciekawi mnie, jak te historie łączą się ze sobą.
Widzę już jeden wspólny punkt: wasz zawód przyszedł do was trochę przypadkiem. Opowiecie o tym więcej?
Początki w zawodzie
[00:02:39] Łukasz Budzisz:
Mogę powiedzieć, że mój zawód wziął się zupełnie znikąd i naprawdę trochę przez przypadek.
Ewa Pusz:
Jak ja zaczynałam uczyć się swojego zawodu, to Łukasz pewnie dopiero zaczynał siadać na nocnik.
Łukasz Budzisz:
To prawda, ale mimo wszystko dużo wspólnego z tą przemianą naszego gorseciarstwa przeżyliśmy razem.
Ewa zaczęła gorseciarstwo również w wyniku życiowego skrętu. Chciała pójść inną drogą, ale ostatecznie wszystko potoczyło się właśnie tak.
Ewa Pusz:
Dokładnie. Coś mnie pchnęło – nie w prawo, nie w lewo, tylko właśnie do tego zawodu. I to jest naprawdę bardzo fajna praca.
Przez te ponad trzydzieści lat ten zawód tak bardzo się zmienił, że można by o tym opowiadać godzinami.
To dzięki gorseciarstwu też się spotkaliśmy, a później zaczęliśmy się znać i współpracować.
Martyna Sobiecka:
Łukasz, chciałabym też, żebyś uchylił rąbka tajemnicy i opowiedział, jak to wyglądało z twojej strony.
Męskie gorseciarstwo wciąż brzmi dość nietypowo, choć przecież kiedyś także mężczyźni wykonywali ten zawód, bo wiele czynności wymagało po prostu dużej siły fizycznej.
Łukasz Budzisz:
Tak, nabijanie oczek, cięcie metalowych elementów czy praca z fiszbinami rzeczywiście wymagały siły. Ale u mnie wszystko zaczęło się dużo wcześniej, jeszcze zanim pojawiła się realna myśl o zawodzie.
Patrząc na liście, układałem z nich gorsety dla lalek Barbie moich kuzynek. To były takie moje pierwsze projekty.
Później, już w podstawówce, myślałem o dwóch zawodach: fryzjerstwie i gorseciarstwie.
Martyna Sobiecka:
A która z tych dróg była pierwszą miłością?
Łukasz Budzisz:
Zdecydowanie fryzjerstwo. W tych bardzo wczesnych latach chciałem nawet zostać pielęgniarzem, ale to mi wybito z głowy.
Ten zawód był wtedy bardzo zaniedbany, źle kojarzony i właściwie pozbawiony prestiżu. Na szczęście dziś to się zmienia.
Ewa Pusz:
Warto dodać, że Łukasz dziś studiuje pielęgniarstwo, więc dwa zawody najwyraźniej mu nie wystarczyły.
Jak poznali się rozmówcy
[00:06:30] Martyna Sobiecka:
Pamiętacie, jak się poznaliście? Ja poznałam Ewę właściwie przez ciebie, Łukasz.
Ewa Pusz:
Ale ja jego wtedy jeszcze nie znałam. To raczej on znalazł mnie.
Mój zakład we Wrzeszczu był od zawsze. Klientki mówiły, że odkąd sięgają pamięcią, ten zakład po prostu tam był.
Łukasz Budzisz:
Wydaje mi się, że trafiłem do Ewy, bo czegoś pilnie potrzebowałem i liczyłem na ludzką życzliwość.
Przez cechy rzemiosł i środowisko zawodowe ludzie się znali. Czasem coś się pożyczało, czasem robiło wspólne zakupy większych ilości materiałów.
Bywało też, że rozmawialiśmy o drutach, o konstrukcji i o tym, jak kto coś robi.
Ewa Pusz:
Tak, wymienialiśmy się wiedzą. Pytaliśmy o stare modele, o to, jak wykonać bardotkę bez ramiączek, jak prowadzić tunele, jak coś usztywnić.
Dziś wiele rozwiązań jest gotowych, a kiedyś trzeba było naprawdę kombinować i robić pewne elementy samodzielnie.
Jak zmieniło się gorseciarstwo
[00:08:40] Martyna Sobiecka:
Ewo, pracujesz w gorseciarstwie od lat. Jakie najważniejsze zmiany widzisz w tym zawodzie?
Ewa Pusz:
Przede wszystkim ogromnie zmieniła się rozmiarówka i liczba modeli. Kiedyś wybór był znacznie mniejszy.
Dziś mamy braletki, balkonetki, modele modelowane, modele bezszwowe, duże biusty bez fiszbin. Kiedyś były głównie klasyczne konstrukcje i kilka podstawowych typów.
Zmieniły się też materiały. Dziś mamy większy wybór koronek, haftów, kolorów, gum i dodatków.
Łukasz Budzisz:
Dużą zmianą jest też sama dostępność. Dziś dużo łatwiej dostać różne surowce, półprodukty i inspiracje.
Ewa Pusz:
Kiedyś, nawet jeśli ktoś miał fantazję zrobić coś innego, często nie miał z czego. Nie było takiego wyboru materiałów.
Bywał moment, że do staników używało się nawet firanek, byle uzyskać coś ładniejszego i bardziej ozdobnego.
Dawniej bielizna i odzież służyły przez lata. Dziś wracamy trochę do myślenia o naprawie i odnawianiu rzeczy, ale jakość wielu współczesnych wyrobów nie jest już taka jak kiedyś.
Łukasz Budzisz:
Mam materiały, które mają pięćdziesiąt lat i nadal są znakomite. To robi ogromne wrażenie.
Zbieram też starsze modele biustonoszy, bo od dawna chodzi mi po głowie wystawa pokazująca dawną bieliznę i próbę jej odtworzenia.
[00:11:40] Martyna Sobiecka:
Co miałoby się znaleźć na takiej wystawie?
Łukasz Budzisz:
Najcenniejsze są dla mnie stare egzemplarze bielizny, które dostałem od jednej z klientek – rzeczy po jej mamie, ciotkach, a może nawet babci.
To bielizna sięgająca lat czterdziestych. Chciałbym nie tyle uszyć coś „na nowo”, ile jak najwierniej odwzorować stary model i porównać go ze współczesnym wykonaniem.
Ewa Pusz:
Technicznie można wiele odtworzyć, ale trudniej o identyczne materiały. I właśnie dlatego taka wystawa byłaby bardzo ciekawa.
W Bouduar temat historii zawodu pojawia się zresztą regularnie, podobnie jak w materiale o gorseciarstwie jako połączeniu tradycji i nowoczesności.
Pielęgniarstwo a projektowanie bielizny
[00:14:50] Martyna Sobiecka:
Łukasz, jak twoje doświadczenie pielęgniarskie wpływa na projektowanie i szycie bielizny?
Łukasz Budzisz:
To trudne pytanie, bo długo rozdzielałem te dwa obszary. Dopiero teraz, pisząc pracę licencjacką o opiece nad pacjentką po rekonstrukcji piersi, zaczynam je naprawdę łączyć.
Studia dały mi jednak więcej wiedzy medycznej i większą świadomość tego, co dzieje się z ciałem – choćby przy dużym biuście i przeciążeniach kręgosłupa.
Ewa Pusz:
Kiedyś chyba bardziej patrzyło się na to, żeby bielizna była dobra dla ciała. Dziś częściej patrzy się na to, czy czegoś nie będzie widać pod bluzką i czy ramiączko nie będzie zbyt szerokie.
A przecież dawniej panie zwracały większą uwagę na stabilność, podtrzymanie i odciążenie pleców.
Łukasz Budzisz:
Dziś wiele elementów jest bardziej elastycznych, co nie zawsze jest korzystne w użytkowaniu, bo z czasem guma traci swoje właściwości.
Jednocześnie klientki są dziś przyzwyczajone do wygody. Trudno byłoby im wrócić do bardzo sztywnych, nierozciągliwych rozwiązań.
Ewa Pusz:
Kiedyś staniki gotowało się, krochmaliło, wyjmowało fiszbiny do prania. To były naturalne tkaniny i zupełnie inny sposób użytkowania bielizny.
Dziś wiele osób po prostu wrzuca wszystko do pralki i oczekuje, że będzie wygodnie, miękko i szybko.
Czy gorset jest zdrowy?
[00:17:35] Martyna Sobiecka:
Łukasz, przez lata byłeś raczej sceptyczny wobec noszenia gorsetów na co dzień. Czy studia pielęgniarskie coś w tym zmieniły?
Łukasz Budzisz:
Nie. Jako gorseciarz dalej wolę pas z majtkami i biustonosz. Uważam to za wygodniejsze.
Nawet zanim zdobyłem wiedzę medyczną, uważałem, że organów nie można bezkarnie ściskać. To nie jest obojętne dla ciała.
Jeśli ktoś przyniósłby mi zaświadczenie od lekarza, że może ścisnąć talię o dwadzieścia centymetrów, to wtedy moglibyśmy o tym dyskutować. Ale w praktyce tak do tego nie podchodzę.
Lubię gorsety w określonych celach – do sesji, teatru, performansu, stylizacji. Natomiast codzienne, mocne ściskanie ciała nie wydaje mi się dobrym rozwiązaniem.
Owszem, były kobiety, które nosiły gorsety przez dekady i ich ciało się do tego adaptowało, ale to nie znaczy, że była to naturalna fizjologia.
Ewa Pusz:
Kobiety w XIX wieku nosiły gorsety nawet w ciąży. Z dzisiejszej perspektywy brzmi to niewiarygodnie.
Łukasz Budzisz:
Dla mnie to też jest właściwie kuriozum.
Co z dawnych technik zostało do dziś
[00:19:30] Martyna Sobiecka:
Jakie elementy tradycyjnego gorseciarstwa zachowały się do dziś? Mam na myśli materiały, półprodukty albo konstrukcje.
Ewa Pusz:
Wiele rzeczy się zmieniło, nawet zapięcia. Kiedy zaczynałam, były jeszcze bardzo różne plastikowe rozwiązania, które dziś już praktycznie zniknęły.
Łukasz Budzisz:
Fiszbiny przeszły wielką drogę. Dziś kupujemy gotowe, odpowiednio wykończone elementy. Kiedyś bywały wykonywane nawet ze szprych rowerowych albo z innych surowców, które trzeba było obrabiać ręcznie.
Ewa Pusz:
Tak, końcówki były wyginane, zabezpieczane, a długości były zupełnie inne niż teraz. Dziś dostępne są znacznie dłuższe fiszbiny niż kiedyś.
Zostały też haftki i niektóre rozwiązania konstrukcyjne, ale wykonanie i jakość surowców zmieniały się przez lata.
Martyna Sobiecka:
Czyli pewne elementy przetrwały, ale w innej formie technologicznej.
Ewa Pusz:
Dokładnie tak.
Męska perspektywa w projektowaniu bielizny
[00:22:05] Martyna Sobiecka:
Łukasz, a jak twoje męskie spojrzenie wpływa na projektowanie bielizny?
Łukasz Budzisz:
Pewnie niektóre feministki powiedziałyby, że w tych projektach „morduję” kobiety, ale oczywiście żartuję.
Ja po prostu mam bardzo konkretną wizję estetyczną. Od lat wracam myślami do pewnego obrazu z filmu z lat pięćdziesiątych – kobieta w czarnym koronkowym gorsecie z pasem do pończoch, bardzo kobieca, bardzo wyrazista, ale niekoniecznie ekstremalnie ściskana.
Lubię też inspiracje z lat trzydziestych, dłuższe pasy, satynę, modelowanie sylwetki. To wszystko buduje moje projektowe odniesienia.
Ewa Pusz:
Z drugiej strony ktoś mógłby powiedzieć, że kobieta sama nie dałaby się tak „opakować”, ale wizja projektowa to jednak osobna sprawa.
Łukasz Budzisz:
Właśnie. To jest po prostu mój język estetyczny.
Reakcje klientek i praca z kobietami
[00:24:40] Martyna Sobiecka:
Pamiętasz, jaki był odbiór klientek, kiedy przychodziły do pracowni i spotykały mężczyznę zajmującego się projektowaniem oraz szyciem bielizny?
Łukasz Budzisz:
Szczerze mówiąc, nigdy nie miałem z tym problemu. Naprawdę nie pamiętam żadnej negatywnej reakcji.
Kiedy pojawiły się pierwsze publikacje o mnie, bardziej spodziewałem się komentarzy z zewnątrz niż trudności w kontakcie z klientkami. A i tak odzew był raczej życzliwy.
Myślę, że kluczowy był profesjonalizm. Jeśli klientka widzi dystans, kompetencję i szacunek, to nie ma problemu.
Ewa Pusz:
Dokładnie. W tej pracy najważniejsze jest wyczucie, fachowość i umiejętność pracy z człowiekiem.
Czy można dziś zostać gorseciarką lub gorseciarzem
[00:25:50] Martyna Sobiecka:
A jak to wygląda dziś ze szkołami gorseciarskimi? Czy można się tego zawodu nauczyć tak, jak kiedyś?
Ewa Pusz:
Kiedyś były szkoły, cechy, mistrzowie i egzaminy. Ja sama zdawałam teorię eksternistycznie, a szycie praktyczne odbywało się u mistrzyni w Gdyni.
Do przeprowadzenia egzaminów potrzebni byli mistrzowie. To był zupełnie inny system niż dziś.
Łukasz Budzisz:
Mam wrażenie, że zawód w dawnej formie właściwie już nie istnieje. Są różne kursy i szkolenia, także internetowe, ale to niekoniecznie jest to samo.
Pytanie brzmi, czy po takim kursie można faktycznie wykonywać zawód komercyjnie od zera – od wykroju po gotowy produkt.
Ewa Pusz:
No właśnie. Uszyć coś hobbystycznie dla siebie to jedno, a przygotować powtarzalny, dobrze działający produkt dla klientki to co innego.
Biustonosz nie jest prostym produktem. Nie da się podejść do niego tak, jak do zwykłej bluzki, gdzie coś się przesunie, doszyje falbankę i już powstaje nowy model.
W gorseciarstwie ogromne znaczenie mają wykroje, wykończenia, kolejność szycia i wszystkie drobne tajemnice warsztatu.
Łukasz Budzisz:
Każdy zakład miał własne sekrety: jak wszywał miskę, jak kończył tunel, jak dobierał materiały, jak konstruował środek. Tego nie da się streścić w jednym szablonie.
Ewa Pusz:
Dokładnie. Nawet kierunek szycia i sposób składania elementów miały znaczenie. To był warsztat budowany doświadczeniem.
Podglądanie dawnych technik i konstrukcji
[00:30:10] Łukasz Budzisz:
Kiedy jeździliśmy po Polsce i odwiedzaliśmy miejsca, które jeszcze działały, zawsze patrzyłem przede wszystkim na krój i wykończenie.
Każdy zakład robił coś trochę inaczej: jedne konstrukcje miały zaszewki od dołu, inne były cięte na całej misce, jeszcze inne inaczej budowały środek i podtrzymanie.
Ewa Pusz:
Były też stare techniki zapięć – na pętelki, na guziki, na większe, bardzo mocne haftki. Dziś młoda osoba mogłaby się nawet zastanawiać, jak to w ogóle zapiąć.
Łukasz Budzisz:
A jednak to wszystko kiedyś działało i było bardzo trwałe.
Naprawy, przeróbki i granice rozsądku
[00:32:55] Martyna Sobiecka:
Wracając do wątku greenwashingu i napraw – czy uważacie, że naprawa i przerabianie bielizny staną się jeszcze mocniejszym trendem?
Ewa Pusz:
Jestem za naprawianiem, ale wszystko musi się odbywać w granicach rozsądku.
Fajnie jest coś naprawić, odnowić albo przerobić, ale jeśli próbujemy reanimować stanik, który jest już naprawdę zmęczony, to czasem po prostu trzeba się z nim pożegnać.
Nawet dla własnego komfortu psychicznego warto wiedzieć, kiedy produkt już swoje przeżył.
Są jednak naprawy, które mają pełny sens: wymiana fiszbiny, regulatora, ramiączek, drobne zwężenie obwodu, poprawki po schudnięciu albo uszkodzenia wynikające z nieostrożnego prania.
Zdarza się też, że coś pogryzie pies albo zniszczy się pojedynczy element – i wtedy oczywiście warto to ratować.
Łukasz Budzisz:
To jest też bardzo zgodne z rozsądnym podejściem do produktu. Nie wszystko trzeba wyrzucać od razu, ale nie wszystko da się też uratować.
Martyna Sobiecka:
To zresztą łączy się z praktycznym podejściem do użytkowania i pielęgnacji. Wiele osób szuka dziś takich wskazówek, podobnie jak porad dotyczących dobrego dopasowania bielizny do sylwetki czy wyboru modeli z modułowych kompletów bielizny.
Bielizna po mastektomii i jej znaczenie psychiczne
[00:34:40] Martyna Sobiecka:
Łukasz, prowadziłeś też warsztaty dla kobiet po mastektomii, które mogły samodzielnie dostosowywać swoją bieliznę. Czy chciałbyś to rozwijać?
Łukasz Budzisz:
Tak, mam w tym obszarze dużo planów, szczególnie jeśli chodzi o współpracę z oddziałem onkologii.
Takie poprawki i przeróbki są ważne również dlatego, że to rozwiązanie bardziej dostępne finansowo. Choroba kosztuje, a możliwość dostosowania bielizny może być realnym wsparciem.
Ewa Pusz:
Ale to nie jest tylko kwestia pieniędzy. To także sprawa psychiki.
Jeżeli kobieta była zdrowa, nosiła piękną bieliznę, a potem wydarzyło się nieszczęście, to pierwsze staniki po zabiegu często w ogóle nie są w jej stylu. To jest dla niej bardzo trudne.
Nie dość, że choroba wyczerpuje, to jeszcze trzeba założyć coś, w czym nie czuje się sobą. Możliwość przerobienia ulubionego modelu i dostosowania go do nowej sytuacji naprawdę dużo daje.
Kobiety zupełnie inaczej się czują, kiedy mogą założyć coś ładnego i bliskiego sobie, a nie wyłącznie rzecz czysto medyczną.
Łukasz Budzisz:
Dokładnie. Po mastektomii czy przy protezie pewien model bywa narzucony, więc jeśli można w jakimś zakresie pomóc i ułatwić przejście przez ten etap, to warto to robić.
Martyna Sobiecka:
To bardzo ważny temat. Kobiety naprawdę potrzebują takiego wsparcia i często pytają o podobne rozwiązania.
Zakończenie rozmowy
[00:38:00] Martyna Sobiecka:
Myślę, że tym akcentem możemy zakończyć dzisiejsze spotkanie.
Mam nadzieję, Łukasz, że wkrótce powiesz, kiedy planujesz kolejne warsztaty. Chętnie podzielimy się taką informacją w naszych mediach społecznościowych.
Bardzo wam dziękuję za inspirującą rozmowę. Mam nadzieję, że słuchacze spędzili z nami wartościowy czas.
Do usłyszenia następnym razem. Dziękuję.
Ewa Pusz:
Dziękuję.
Łukasz Budzisz:
Dziękuję.
Martyna Sobiecka:
Na koniec zachęcam cię do ocenienia naszego podcastu oraz do podzielenia się przemyśleniami na temat tego odcinka na Instagramie i Facebooku. Za wszystkie recenzje bardzo dziękujemy.
Podsumowanie
Ta rozmowa pokazuje, że gorseciarstwo to nie tylko estetyka, ale także historia rzemiosła, wiedza technologiczna, doświadczenie pracy z ciałem i ogromne wyczucie potrzeb kobiet. Zmieniają się materiały, modele i oczekiwania klientek, ale fundament zawodu pozostaje ten sam: precyzja, odpowiedzialność i praktyka.
Wypowiedzi Ewy Pusz i Łukasza Budzisza dobrze pokazują też, że współczesna bielizna może być jednocześnie piękna, funkcjonalna i wspierająca – zwłaszcza wtedy, gdy tworzona lub przerabiana jest z myślą o konkretnej osobie i jej realnych potrzebach.













